سدنا

   


بدیهی است عکسبرداری هوایی فی نفسه شاخه ای از علم سنجش از دور است . عکسبرداری هوایی علاوه بر محدوده ای از طیف مرئی با طول موج های 4/0 تا 7/0 میکرومتر ، قسمت هایی از طیف ماورای بنفش با طول موج های 3/0 تا 4/0 میکرومتر و نیز بخش هایی از طیف مادون قرمز با طول موج های 7/0 تا 9/0 میکرومتر را شامل می شود . بنابراین می توان گفت که محدوده طول موج های 3/0 تا 9/0 میکرومتر از طیف الکترومغناطیس محدوده طیفی سنجش از دور به طریق عکسبرداری را تشکیل می دهد . پیدایش تکنولوژی سنجش از دور ماهواره ای و دیگر سنجنده های مادون قرمز و حرارتی و سیستم رادار نتوانسته است از ارزش عکس های هوایی ذره ای بکاهد .
در انجام طرح های مختلف ، مثلاً تهیه نقشه های حفاظت خاک ، توپوگرافی و زمین شناسی ، برنامه ریزی های شهری و حتی کشف معادن و منابع مختلف ، بهره برداری از عکس های هوایی همچنان نقش مهم و اساسی خود را حفظ کرده است . امتیازات عکس های هوایی را ب شرح زیر می توان خلاصه کرد :
- عکس های هوایی به مفسران امکان می دهد تا ناحیه بزرگی از زمین مورد نظر را در آن واحد زیر چشمان جستجوگر خود قرار دهند . بدیهی است مطالعه یک چنین ناحیه وسیعی در آن واحد در روی زمین ممکن نخواهد بود .
- عکس های هوایی قادرند صفحه های گذرا را به صورت ثابت در آورند . جریان سیلاب ها که برای پیشگیری از وارد آمدن خسارات بیشتر در جریان سیلاب های آینده ، درباره آنها بررسی و تحقیق می شود ، وضع ترافیک شهری و بیابانی ، آتش سوزی های جنگلی نمونه هایی از صحنه های گذرا هستند .
- عکس های هوایی از جمله معدود ابزاری هستند که می توانند وضع موجود پدیده ها را ثبت و نگهداری کنند تا بعدها با فرصت کافی و بدون انجام دادن عملیات صحرایی ، با کارهای آزمایشگاهی نسبت به تجزیه و تحلیل آنها اقدام شود .
- فیلم های عکس برداری هوایی به طیف گسترده تری حساسیت دارند ، بدین معنی که طیف قابل استفاده در عکس برداری هوایی ( 3/0 تا 9/0 میکرومتر ) در مقایسه با طیف قابل رؤیت به وسیله چشم انسان ( 4/0 تا 7/0 میکرومتر ) تقریباً دو برابر است .
- در صورتی که از ترکیب خوب و مناسب فیلم ، دوربین ، عدسی و نیز ارتفاع پرواز عکس برداری بهره برداری به عمل می آید ، عکس های هوایی قادرند جزئیات بیشتری از ویژگی های زمین را ثبت کنند .
یکی از تفاوت های اصلی عکس های هوایی که به منظور تفسیر و تهیه نقشه برداشته می شود با عکس های معمولی ، با امکان برجسته بینی یعنی تشخیص بعد سوم ( اختلاف ارتفاع ) از روی آنها و با کمک وسایل برجسته بینی می باشد . معمولاً ، عکس های هوایی به طور متوسط دارای 60% پوشش مشترک پشت سرهم و عکس های هر نوار با نوار مجاور دارای پوشش مشترک جانبی 30% می باشد که پوشش مشترک اول امکان برجسته بینی را به یک جفت عکس پشت سر هم می دهد . برای اینکه بتوان دو تصویر تهیه نمود که قابلیت برجسته بینی داشته باشند ، باید چهار شرط اصلی ، به شرح زیر در مورد آنها صدق کند :
- هر دو تصویر مورد برجسته بینی ، یک منطقه را بپوشانند .
- مقیاس هر دو تصویر تقریباً با هم مساوی باشند .
- محورهای دوربین عکس برداری در هر دو تصویر در یک صفحه قرار گیرند .
- فاصله بین دو ایستگاه عکس برداری ، با فاصله دوربین تا تصویر ، متناسب باشد .
با توجه به مطالب فوق ، چنانچه دو تصویر تهیه شده برای برجسته بینی را در روی میز و در محلی که نور کافی وجود دارد ، گذاشته و فاصله یک نقطه معین بر روی دو تصویر واحد را به اندازه فاصله بین دو مردمک چشم که به طور متوسط حدود 65 میلی متر است قرار داده و از عدسی دستگاه های استریوسکوپی که به همین فاصله تنظیم شده اند ، نگاه کنیم ، ملاحظه خواهد شد که از دو تصویر زیر استریوسکوپ ( دستگاه برجسته بین ) یک تصویر تقریباً ، مطابق آنچه در طبیعت می باشد ، مشاهده می گردد و به این می ماند که انسان از فضای بالا و از داخل هواپیما منظره را نظاره نماید .
عکس برداری هوایی می تواند به دو فرم مایل یا قائم صورت گیرد ، نمونه هایی از این دو فرم عکس برداری در زیر آمده است ( عکس سمت راست قائم و عکس سمت چپ مایل است ) .